خود را آشكار مكنيد . . .
البته مفهوم آيه اين نيست كه زن مطلقاً بيرون نيايد و كمالات را براى خود كسب نكند . بىشك مىدانيم كه تحصيل زنان و دختران در مدرسه و دانشگاه و يا ضرورتهاى شغلى ديگر مانند طبابت ، معلمى ، پرستارى و مشاغلى از اين قبيل ، لازمهاش آن است كه زن از خانه بيرون آيد . آن چه در قرآن مورد نهى واقع شده ، رفت و آمدهاى بىجا و تفريحهاى بىمورد است . درباره نگاه كردن مىفرمايد :
« و قل للمومنين يغضوا من ابصارهم . . . » ؛
« 1 » [
اى پيامبر ] به مردان با ايمان بگو چشمان خود را از نگاه به نامحرم بپوشانند . اگر انسان احتمال دهد كه نگاهش منجر به فساد مىشود بايد نظر نكند ، مىفرمايد اگر نگاه شهوتانگيز نبوده و موجب فساد هم نباشد باز هم بيش از اندازه نبايد نگاه كرد .
اين كه قرآن مىفرمايد مرد از زن نامرحم و زن از مرد نامحرم چشم بپوشند و به يكديگر نظر نكنند ، دو معنا در آن هست :
الف - نگاهت را كنترل كرده و به اندازه ضرورت نظر كن ؛
ب - سر به زير باش و به زن نگاه نكن و چشمهايت را به چشمان زن نينداز .
در هر حال خداوند مىفرمايد : نظر كردن مرد و زن نامحرم به يكديگر بايد به اندازه ضرورت بوده و از روى شهوت و ريبه نباشد .
مطلب ديگرى كه در قرآن آمده درباره حرف زدن زن است كه زن در حرف زدن بايد با احتياط باشد و خود را كنترل نمايد و صدايش را نازك ،
هامش
( 1 ) - نور ( 24 ) آيه 30 .