و كافر شد . اين نيز براى انسان شخصيّت ديگرى است . قرآن كريم خطاب به انسان مى فرمايد : اى انسان ! به اندازه اى شخصيّت دارى كه اگر كسى با تو مخالفت كند از درگاه من رانده مىشود ولو آنكه شيطان باشد با آن همه عبادت و تقرّبش . در قرآن آيه ى ديگرى است به نام كرامت كه آن نيز به انسان شخصيّت مىدهد ، مى فرمايد :
وَ لَقَد كَرَّمنَا بَنِى ءَادَمَ وَ حَمَلنَهُم فِى البَرِّ وَ البَحرِ وَ رَزَقنَهُم مِّنَ الطَّيِبتِ وَ فَضَّلنَهُم عَلَى كَثِيرٍ مِّمَّن خَلَقنَا تَفضِيلًا ( اسراء ، آيه ى 70 )
براى معنى كردن آيه و نشان دادن اينكه اين آيه چه مقدار به انسان شخصيّت مىدهد يك مثال ساده مى آورم . شما اگر كسى را بسيار دوست داشته باشيد و به او ارادت بورزيد ، او را به خانه ى خود دعوت مى كنيد ، براى آوردن او اتومبيل مى بريد ، در خانه بهترين غذا را برايش مهيّا مى كنيد و به هنگام بازگشت ، او را به خانه اش مى رسانيد . آيه ى كرامت همين را مى گويد . خطاب به انسان مى فرمايد كه به اندازه اى در پيش من مقرّبى كه ترا در دنيا مهمان نموده ام . البته مهمانىِ خدا در دنيا براى استكمال است و براى آن است كه انسان مظهر اسماء و صفات بشود و از نظر معنى غذا خورده و كامل شود . قرآن مى گويد ترا دعوت كرده ام و مهمان نموده ام . بهترين غذاها را
ويژگيهاى معلم خوب (فارسى) — صفحة 95
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٩٥