ارزش ندارد . در روايات مى خوانيم كه در روز قيامت كسى را به صف محشر مى آورند و مى پرسند : چه كاره بوده اى ؟ در پاسخ مى گويد : من علاوه بر رفتن به جبهه و خط مقدم آن ، كشته شده ام در راه خدا . خطاب مىشود : آقا ! خوب نگاه كن ، ببين آيا به راستى چنين بود ؟ تو جبهه رفته اى ، در خط مقدم كشتى و كشته شدى امّا نه براى خدا بلكه براى اينكه به تو بگويند ؛ بارك الله ، آقا جبهه رو ، انقلابى و حزب اللّهى است . اينجا است كه فرد در روز قيامت در مى ماند و مى بيند كه عمل او رنگ خدايى نداشت و رنگ ريا داشته است . سپس خطاب مىشود : او را به رو به آتش جهنّم بيندازيد . آن آقاى مجاهد فى سبيل الله ، جبهه رفته ى شهيدى كه بدون غسل دفنش كرده اند ، به جهنّم مى رود ؛ چرا ؟ چون كارش ريا ، تظاهر و براى غير خدا بوده است .
شبيه روايت فوق در مورد كسانى كه خود را خدمتگزار خلق خدا و سرپرست افراد بينوا مى دانستند يا كسى كه شصت هفتاد سال قال الباقر و قال الصادق گفته است و رساله نوشته است ولى به جاى اكسير خلوص ، عملشان رنگ تاريك و شوم ريا خورده است ، نيز آمده است و جايگاه آنان را جهنّم دانسته است .
تقاضا دارم خود را جا نزنيد كه در آن صورت يك رياكار بزرگ و گناهكار خواهيد بود و گناه ريا در حد كفر است . قرآن كريم مى فرمايد :
ويژگيهاى معلم خوب (فارسى) — صفحة 78
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٧٨