« يقين » مىگويند .
يقين به معناى ثبات است . و چون كه معلوم ، ثابت در دل شود - و به فرموده استاد بزرگوار ما بينانگذار جمهورى اسلامى حضرت امام ، « رضوان الله تعالى عليه » ، دل باور كرده باشد - به آن « يقين » مىگويند . يعنى گاهى چيزى را عقل باور كرده است به آن علم مىگويند . اما گاهى بالاتر از اين است ؛ در دل ثبات پيدا مىكند ، در دل رسوخ پيدا مىكند و دل باور مىكند ؛ وقتى دل باور كرد به آن يقين مىگويند . يقين يكى از فضائل بزرگ براى انسان است . لذا علماى علم اخلاق وقتى وارد در بحث فضائل و رذائل مىشدند ، اوّل فضيلت را همين يقين حساب مىكردند . ما اوّل فضيلت را توجّه و تفكّر حساب كرديم ؛ و اگر صفت يقين از توجّه و تفكّر بالاتر نباشد پائينتر از آن نيست .
يقينى كه الآن با شما صحبت مىكنم مربوط به دين است ، نه مربوط به علوم طبيعى يا علوم غيردينى . آن خود يك بحث جداگانهاى دارد و الآن مورد بحث ما نيست . آن كه الآن مورد بحث ماست ، يقين مربوط به دين است . يعنى يقين پيدا كنيم كه خدا هست . يقين پيدا كنيم معاد و قبر و برزخ و قيامت و بهشت و جهنم هست . يقين داشته باشيم خدا عادل است . خدا جواد و كريم است . خدا عالم و قادر است . خدا رؤوف و مهربان است . يقين داشته باشيم قرآن حق است .
و پيغمبر اكرم ( ص ) خاتم انبياء است . يقين داشته باشيم كه اميرالمؤمنين و يازده فرزندش ( ع ) خلفاء و اوصياء بعد از پيغمبر اكرمند . يقين داشته باشيم
اخلاق در خانه (فارسى) — صفحة 60
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٦٠