عمل دارد . كسى كه مىتواند به همسايهها و رفقا رسيدگى كند اما نمىكند . حوائج رفقا و همسايههايش را رفع نمىكند . مسلمانى به گفتن نيست ؛ مسلمانى
عمل مىخواهد . اگر بتوانى رفع حوائج مسلمانها را بكنى ولى نكنى ، اين سوره و امثال اين سوره مىفرمايد : مسلمانيت لنگ است . بهشت رفتنت كار مشكلى است .
مرحوم ثقه الاسلام كلينى در كافى روايتى از امام صادق ( ع ) نقل مىكند كه كمر انسان را مىشكند . مىفرمايد : « هر مؤمنى چيزى را از مؤمن ديگر دريغ دارد كه به آن نياز دارد و او هم مىتواند كه از خودش يا ديگرى حاجتش را برآورده كند ولى نكند ؛ ( واى به حال چنين شخصى ، مىفرمايد : ) خدا او را روز قيامت با روى سياه و چشم كبود زنده مىكند در حالى كه دستهايش به گردنش بسته باشد . پس گفته مىشود : اين آن خيانت كارى است كه به خدا و رسولش خيانت كرده آن وقت دستور مىدهند كه او را به جهنم ببرند « 1 » » .
اما آنچه الآن بحث من است اين است كه گاهى حوائج مسلمانها را بر مىآورد ، اما منّت بر سرشان مىگذارد . اين عمل باطل است . عمل پوچ مىشود . گاهى منّت نمىگذارد ، اما براى اينكه ديگران ببينند ، عمل را با تظاهر و رياكارى انجام مىدهد . حتّى براى مردم فقير خانه مىخرد ، اما هر كجا مىنشيند مىگويد كه من كسى هستم كه براى فلانى
هامش
( 1 ) . اصول كافى ، جلد 4 ، صفحه ى 68 .