مىكند كه كمكم مىرسد به جايى كه ( در دلش ) به خدا و پيغمبر و ائمه و مقدّسات فحش مىدهد . اين يك قسم از وسوسه فكرى است . اقسام ديگرى هم دارد . گاهى مربوط به دنيايش و گاهى راجع به كارهايش ، گاهى راجع به مردم وسوسه فكرى دارد كه « سوء ظن » است . اما آنچه الآن مورد بحث من مىباشد ، وسوسههاى فكرى است . اين وسوسه فكرى معالجهاش خيلى آسان است و آن اين است كه وقتى شك آمد جلو ، خود را منصرف كند .
مثلًا تا شكّ مىكند ، شكّش را به حساب نياورد ؛ اهميّت ندهد . با كسى حرف بزند . يا بردارد چيزى بخورد . خودش را منصرف كند . و بدين ترتيب طولى نمىكشد كه اين شكّ كمكم از بين مىرود . امام صادق ( ع ) مىفرمايد : اين خبيث را ، يعنى شيطان خنّاس را ، عادت ندهيد ؛ بىاعتنائى بكنيد . وقتى بىاعتنائى كرديد گُم مىشود . ديگر به سراغتان نمىآيد . وقتى با او آمديد او هم با شما مىآيد . اين فرمايش امام صادق ( ع ) ريشه قرآنى دارد :
( انَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطانٌ عَلَيالَّذينَ امَنُوا وَ عَليرَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ - انَّما سُلْطانُهُ عَلَيالَّذينَ يَتَوَلَّوْنَهُ وَ الَّذينَ هُمْ بِه مُشْرِكُونَ )
« 1 » با چند تا تأكيدى كه اهل علم خوب توجّه دارند مىفرمايد كه :
هامش
( 1 ) . سوره ى نحل ، آيات 99 و 100 .