يك دليل هم برايش مىآورد ؛ توجيه مىكند ؛ و به قول عوام زيرآبكى اين را بيچاره مىكند ؛ از راه دين او را بيچاره مىكند . اين ، خطرش از خطر اول خيلى بالاتر است . يك آدم وسواسى خطرش از گناهكار خيلى بالاتر است . براى اينكه گناهكار ممكن است توبه كند . ولى وسواس اگر دست از كارش برندارد ، توبه نمىكند . زيرا توبهاش اين است كه دست از كارش بردارد . وقتى هم كه دست از كارش برندارد ، گناه روى گناه مىآيد و دلش هم سياه مىشود ، و به يك جاهاى خطرناكى كشيده مىشود .
امام صادق ( ع ) مىفرمايد كه : وسواس ديوانه است اما ديوانهاى كه تابع شيطان است . يك دفعه ديوانه ، زنجيرى است كه نماز نمىخواند و روزه هم نمىگيرد و طورى هم نيست و قضا هم ندارد .
طلبهاى خيلى عالم ديوانه شده بود . نماز نمىخواند و روزه هم نمىگرفت ما به او مىگفتيم چرا نماز نمىخوانى و روزه نمىگيرى ؟ يك جمله خيلى قشنگ مىگفت . مىگفت : « اخَذَ ما وَهَبَ وَ سقَطَ ما وَجَبَ » يعنى خدا عقلم را از من گرفته ديگر تكليف ندارم .
امام وسواس اينطور نيست ، بلكه تكليف دارد . ديوانه تكليفدار است و اين ديوانه تكليفدار ، تمام كارهائى كه مىكند مربوط به شيطان است . مربوط به خناس است .
اخلاق در خانه (فارسى) — صفحة 140
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص١٤٠