بُعد رحمانى انسان است ؛ كه به آن الهامات رحمانى و وحى مىگويند . افرادى كه رابطه با خدايشان محكم باشد ؛ از اين نحوه خطورات زياد دارند . يعنى در حالى كه ملائكه را نمىبيند اما ملائكه به طورى كه اين نفهمد ، به نحو خطور ، حقيقت را در دل او مىاندازد . از نظر قرآن و روايات به خوبى استفاده مىكنيم كه مؤمن الهام دارد . راه واقعى را ملائكه به مؤمن نشان مىدهند . اگر رابطه با خدايش محكم باشد ، مىتواند به خودى خود راه را پيدا كند . و به اين الهام در قرآن شريف هدايت گفته شده است . يعنى عنايت خاصّ خدا . در اول سوره بقره مىفرمايد :
( بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ المَ - ذلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فيه هُديلِلْمُتَّقينَ ) اين قرآن ، كه شكّ و شبههاى در او نيست ، افراد با تقوى را هدايت مىكند . در همين سوره مىفرمايد : « هُدى لِلنّاسِ » « 1 » يعنى قرآن هادى است براى همه .
( انّا هَدَيْناهُ السَّبِيلَ امّا شاكِراً وَ امّا كَفُوراً ) « 2 » پيامبر آمده براى هدايت همه . اما اين هدايتى كه در اول سوره بقره گفته شد ، يعنى الهام . يعنى عنايت خاصّ خدا . در جاى ديگر مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . سوره ى بقره ، آيه ى 185 .
( 2 ) . سوره ى دهر ، آيه ى 3 .