ديگر نيز واضح و آشكار است ، اما دسته سومى است كه حرام يا حلال بودن آنها معلوم و روشن نيست ، كسى كه شبهات را ترك كند ، از محرمات نجات خواهد يافت ، و هر كس به شبهات عمل كند ، ندانسته ، به حرام خواهد افتاد ، مثلًا حرفى را كه شك داريد غيبت است يا نه ، نزنيد . كلامى را كه يقين به راست بودنش نداريد ، بر زبان نياوريد ، مالى را كه شك داريد حرام يا حلال است ، استفاده نكنيد ، اگر چنين كنيد مسلماً از غيبت و دروغ و . . . هم اجتناب خواهيد نمود ، ولى انجام اعمال شبهه ناك نفس را جرى مىكند و گناه ، براى او آسان و معمولى مىشود . اگر انسان نزديك معصيت شد ، يعنى مكروهات را انجام داد و به شبهات عمل كرد ، نفس براى معصيت آماده مىشود بطورى كه از گناه كردن هيچ باكى ندارد ، و گاهى العياذ بالله - لذت هم مىبرد . لذا روايات ، زنگ خطر را براى ما به صدا درآورده است كه هان ، هر كارى را انجام ندهيد چه انسان را به لااباليگرى مىكشاند و در منجلاب معاصى غرق مىكند .
قرآن هم مىفرمايد : فَاتَّقُواللهَ مَااستَطَعتُم ( تغابن 16 ) تامىتوانيد خدا ترس و پرهيزكار باشيد وَ جاهِدُوا فِي اللهِ حَقَّ جِهادِهِ ( حج 78 ) در راه خدا تا آنجائى كه مى توانيد ( يعنى تا سر امكان ) جهاد كنيد .
آيات شريفه مىفرمايند : هر مسلمانى ، علاوه بر اينكه بايد ، باتقوى باشد ، لازم است كه : حق تقوى را نيز رعايت كند - بويژه ارگانهاى انقلاب و در رأس آنها سپاه .
اى پاسدار ، در ميان مردم ، در محل كار و در جبهه ، محطاط باش ، ممكن است كه يك سخن بى جا ، عدهاى را به انقلاب بدبين كند و چه بسا يك زخم زبان تو دستهاى را در جبهه افسرده و دلسرد كند . استفاده سوء از لباس ، مردم را به سپاه بدين مىكند ، اين گناه بسيار بزرگى است .
جبهه و جهاد اكبر (فارسى) — صفحة 114
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص١١٤