شده است .
استاد بزرگوار ما رهبر عظيم الشأن انقلاب ، اين روايت را اين گونه تفسير مىفرمودند : معنى ندارد كه هرچهل سالهاى عصا بدست بگيرد و در صورت نگرفتن مرتكب گناه شده باشد ، بلكه منظور اينست كه هر كس چهل سال از عمرش گذشت بايد با عصاى احتياط راه برود ، از واجباتش مواظبت كند ، مواظب گناه باشد ، از مكروهات اجتناب ورزد . عمل به مستحبات كند ، مشتبهات « 1 » را ترك كند ، و در كليه كارهاى اجتماعى و فردى ، حلال و حرام با عصاى احتياط قدم بردارد .
توقعى كه از يك انسان چهل ساله است ، از يك جوان نيست و در روايات وارد شده است ، كه در مورد افرادى كه سنشان از چهل بيشتر است ، خيلى سخت مىگيرند .
اين گونه روايات به ما درس مىدهند كه اهل علم ، طلاب و پاسداران بايد در كارها خيلى با احتياط عمل كنند و با عصاى احتياط قدم بردارند گفتار و اعمالشان از روى دليل باشد ، اگر در كارى شبههاى مىبينند آن را انجام ندهند و همه كارهايشان ، با احتياط انجام شود .
اگر در كارى شك بكنيد كه مطابق شرع مقدس اسلام است يا نه ، آن را انجام ندهند ، مخصوصاً در جبهه ، رواياتى داريم به اين مضمون كه :
الأُمُورُ ثَلاثَةٌ - حَلالٌ بَيّنٌ - وَ حَرامٌ بَيّنٌ - وَ شُبَهاتٌ بَينَ ذلِكَ فَمَن تَرَكَ الشُّبَهاتِ نَجي مِنَ المُحَرَّماتِ وَ مَنِ الرتَكَبَ الشُّبَهاتِ وَقَعَ فِي المُحَرَّماتِ وَ هَلَكَ مِن حَيثُ لا يَعلَمُ . حلاليت دستهاى از كارها روشن و معلوم است ، و حرمت دستهاى
هامش
( 1 ) - چيزهائى كه شبهه ناك است ، يعنى حرفم كه معلوم نيست ، دروغ باشد يا راست مالى كه معلوم نيست حلال باشد يا حرام - كلًا يقين به حلال بودن يا راست بودن و . . . نباشد .