مىفرمايد اگر غذا به روح نرسيد مثل اينكه او براى جهنم خلق شده است عاقبتش جهنم است . بعد مىفرمايد اين چشم دارد نمىبيند ؛ يعنى حقيقتبين نيست . گوش دارد نمىشنود . و زيان دارد اما حق نمىگويد . دل دارد اما نمىفهممد . بعد مىفرمايد اين از حيوان پستتر است ؛ مثل كرم ابريشم در غفلت خود مىتند تا بميرد . اولئك هم الغالبون .
اگر انسانى كه غذا به روحش نرسيده و اين روح مرده است شبانهروز به خاطر آنچه كه اين آيهء شريفه بيان كرده گريه كند جا دارد . در آيهء ديگرى شيتر از اين مىفرمايد :
« إن شر الدواب عند الله الصم البكم الذين لا يعقلون »
« 1 » پستتر از هر جنبندهاى كسى است كه روحش مرده باشد آن كسىكه عقل دارد تعقل ندارد ؛ فكر دارد تفكر ندارد ؛ يعنى روح او مرده است . و نظير اين آيات در قرآن فراوان است كه اگر انسان از نظر روحى مرد خيلى وضع خظرناكى پيدا مىكند و اگر غذا به او نرسيد مىميرد . چنانچه گاهى اين جسم مريض مىشود و مريضى براى انسان سخت است به قول پيغمبر اكرم ( ص ) :
هامش
( 1 ) 3 . سورهء انفال آيه 22 ترجمه : بدترين چنيندگان ( و شقىترين مردم ) نزد خدا كسانى هستند كه ( از شنيدن و گفتن حق ) كر و لالند و اصلًا ( در آيات خدا ) تعقل نمىكنند .