« 1 » مسلمان ها دوست يكديگرند و علامت و معناى دوستيشان اين است كه بايد نظارت ملى ( امر به معروف و نهى از منكر ) ، داشته باشند و آن ملتى كه امر به معروف و نهى نداشته باشد و آن فردى كه امر به معروف و نهى از منكر نكند ، گناهش بسيار بزرگ است . امير المومنين ( ع ) در نهج البلاغه مى فرمايد :
اذا ترك الامر بالمعروف و نهى عن المنكر سلط الله عليهم شرارهم و يدعون خيارهم فلا يستجاب لهم .
اگر بر يك امت اسلامى امر به معروف و نهى از منكر نباشد ، پست ها مسلط بر خوبها مى شوند و خوب ها دعا مى كنند اما دعايشان مستجاب نمى شود .
و در روايات مختلفى مى خوانيم يكى از چيز هايى كه موجب مىشود دعا مستجاب نشود اين است كه امر به معروف و نهى از منكر نمى كنيم و بالاخره قرآن مى فرمايد :
والعصر ان الانسان لفى خسر الا الذين آمنوا و عملو الصالحات و تواصوا بالحق و تواصوا بالصبر . « 2 » يعنى حتماً و يقيناً در دنيا و آخرت همه زيانكارند مگر آنان
هامش
( 1 ) 2 . سوره توبه ، آيه 71 .
( 2 ) 1 . سوره عصر .