و ازاينرو جلوگيرى كردن از سرايت بيماريها وظيفهء همهء افراد جامعه است ، در مورد بيماريهاى اخلاقى نيز چنين است و در صورت اهميت ندادن به آنها ممكن است فساد در جامعه شيوع پيدا كند . بنابراين ، امر به معروف و نهى از منكر وظيفهاى عمومى است و بر يكيك مسلمانان واجب است . اين وظيفه در جامعه اسلامى براى نهادهاى عمومى و سازمانهاى دولتى بيتشر احساس مىشود .
اهميت امر به معروف و نهى از منكر
دربارهء اين اصل مهم ، آيات و روايات بسيارى نقل شده است كه نشاندهندهء اهميت و توجه بسيار دين مبين اسلام به امر و معروف و نهى از منكر است .
در نظام حقوقى اسلام امر به معروف و نهى از منكر تكليفى واجب است و چنانچه مسلمانان به معروف و كار نيك امر نكنند يا در برابر اعمال ناپسند و منكر سكوت نمايند و از آن نهى نكنند ، گناه بزرگى مرتكب شدهاند . امر به نيكيها و نهى از بديها ، علاوه بر آنكه واجب شرعى است ، نوعى عبدت نيز به شمار مىرود و بر همين اساس ، كسانىكه به اين امر مهم مبادرت مىروزند ، بايد مانند عبادتهاى ديگر ، نيّت خود را خالص كنند و در صدد اجراى حكم الهى باشند .
اصل امر به معروف و نهى از منكر ، از اركان تعليمات اسلامى است و به نص صريح متون اسلامى و بيانات پيامبر اكرم ( ص ) ، اگر اين اصل در جامعهء اسلامى فراموش شود ، تمام تعاليم اسلامى از اعتبار ساقط مىشوند . چنانچه اين امر مهم در جامعهء اسلامى پياده نشود ، بىدينى و فساد در آن رواج پيدا مىكند و موجب عذاب الهى مىشود . امام رضا ( ع ) مىفرمايند :
« اذا تواكلت الناس الامر بالمعروف و النهى عن المنكر فيأذنوا بوقاع من اللّه . » « 1 »
هامش
( 1 ) . الكافى ، ج 5 ، ص 59 .