فصل هفتم : امر به معروف و نهى از منكر
دين اسلام ، رسالت هدايت همهء انسانها را در تمام دورهها و نسلها بر عهده دارد ، بنابراين اصول و فروع آن بايد با دقت هرچه بيشتر نگهدارى شود .
كسانىكه به اين دين الهى ايمان دارد ، مسئوليت سنگينى را در برابر حفظ و گسترش صحيح آن عهدهدار مىباشند . اين وظيفهء سنگين در پرتو قانون امر به معروف و نهى از منكر انجامشدنى است .
هر كار خير و پسنديده را معروف و هر كار زشت و ناپسند را منكر مىگويند . امر يعنى دستور دادن و نهى به معناى بازداشتن است . بنابراين ، امر به معروف و نهى از منكر ؛ يعنى امر كردن به خوبيها و بازداشتن از بديهاست .
مسلمانان وظيفه دارند تا افراد ناآگاه و سهلانگار را كه وظايف دينى خود را انجام نمىدهند ، به بهترين راهى كه در آنان مؤثر است ، به انجام دادن كار نيك و پسنديده امر كنند .
كسىكه با انجام دادن كارى ناپسند به خود و جامعهاش زيان مىرساند ، بايد از كار او جلوگيرى به عمل آيد و چه بسا سكوت افراد صالح موجب ادامه يافتن منكر يا گسترش فساد در جامعه شود .
همانگونه كه با شيوع بيمارى در جامعه ، ابتلاى به آن گسترش پيدا مىكند