فصل پنجم : حج
مسلمانان به منزلهء يك خانواده هستند كه در نقاط مختلف زمين زندگى مىكنند و شايسته است همهء آنان از هر نژاد و طبقهاى كه هستند با يكديگر مودت ، برادرى و اتحاد داشته باشند . خداوند با وضع احكام و قوانينى كه ضامن سعادت مسلمانان است ، برنامههاى خاصى براى تحكيم برادرى و اتحاد آنان ترتيب داده است كه به صورتهاى گوناگون از جمله نماز جماعت ، نماز جمعه ، نمازهاى عيد و مانند آنها اجرا مىشود و حج از همهء اين موارد عمومىتر و سودمندتر است .
حج در لغت به معناى قصد و آهنگ كردن است و در اصطلاح فقهى مسافرتى است كه مسلمانان در صورت توانايى مالى و جسمى به آن اقدام مىكنند و در ايام خاصى ، در مكان مقدسى گرد هم مىآيند و اعمال و مناسك مخصوصى انجام مىدهند و ضمن عبادت پروردگار ، روابط اجتماعى جهانى خود را تحكيم مىبخشند .
حج يك سفر عرفانى است و بنابر نظر علماى علم اخلاق ، سفرى است كه انسان به قصد نزديك شدن به خداوند آن را انجام مىدهد تا به مقام « لقاء اللّه » برسد . مطابق ادبيات عرفانى ، مسلمانان در راه سفر حج سه منزل را طى مىكند ، منزل نخست آن « سير من الخلق الى الحق » نام دارد كه در آن