تخطي إلى المحتوى الرئيسي

معاد در قرآن (فارسى) — صفحة 195

مساهمون:

ص١٩٥
2 - لا يملكون الشفاعه الا من اتخذ عنده الرحمن عهداً . « 1 » شفاعت نتوانند كرد مگر افرادى كه با خداوند پيمان بسته‌اند . 3 - عباد مكرمون . . . و لا يشفعون الا لمن ارتضي . « 2 » . . . و هرگز آن مقربان درگاه خداوند از هيچ كس شفاعت نمىكنند جز اينكه خدا از او راضى باشد . يعنى ، تنها كسى مورد شفاعت قرار مىگيرد كه خداوند از دين و آيين او خرسند باشد . 4 - و كنا نكذب بيوم الدين حتى اتينا اليقين فما تنفعهم شفاعه الشافعين . « 3 » ما روز جزا را تكذيب مىكرديم تا آنكه با مرگ به قيامت يقين كرديم . پس ، در آن روز شفاعت شفيعان در حق آنها هيچ پذيرفته نشود . اين گفتگو در روز قيامت ميان دوزخيان و اهل بهشت صورت مىگيرد . البته ، شفاعت به معناى « پارتىبازى » نيست چنان كه قرآن فرموده : 5 - و اتقوا يوماً لا تجزي نفس عن نفس شيئاً و لا يقبل منها شفاعه و لا بؤخذ منها عدل و لا هم ينصرون . « 4 »
هامش
( 1 ) . سورهء مريم ، آيه 87 . ( 2 ) . سورهء انبياء ، آيه 28 . ( 3 ) . سورهء مدثر ، آيات 46 تا 48 . ( 4 ) . سورهء بقره ، آيه 48 .