حساب است . قرآن دراينباره مىفرمايد :
ما يلفظ من قول الا لديه رقيب عتيد . « 1 »
سختى از زشت و زيبا بر زبا جارى نمىشود ، مگر همان « عتيد » و « رقيب » بر آن آگاه باشند . « 2 »
به اين اعتبار ، معناى « نامهء عمل » اين خواهد بود كه از آن چه آن دو ملك موكل مىنويسند ، خلاصهبردارى مىشود و فرداى قيامت نشان مىدهند .
اگر آيات دلالت بر هر سه معنا داشته باشد ، نامهء عمل سه چيز است :
1 - صفحهء نفس انسان :
به اين معنا ، نامهء عمل عبارت خواهد بود از صفحهء نفس انسان ، يعنى معلوم شدن هويت و سرائر آدمى .
هنالك تبلوا كل نفس ما اسلفت . « 3 »
در روز قيامت هر شخصى جزاء اعمال نيك و بدى را كه از پيش ( در دنيا ) كرده است خواهد ديد .
در سورهء مطففين تعبير ديگرى از نامهء عمل شده است ، آنجا كه مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . سورهء ق ، آيه 18 .
( 2 ) . عتيد و رقيب دو ملك هستند كه هميشه همراه انسانند و يكى بر شانهء راست قرار دارد و ديگرى بر چپ ، و همهء اعمال انسان را مىنويسند .
( 3 ) . سورهء يس ، آيه 30 .