اين قاعدهء كلى ، در مورد سعهءصدر نيز به خوبى صدق مىكند ؛ كسى كه با مشكلات مبارزه مىكند ، در مقابل گناه مقاومت مىنمايد ، وقتى تمايل جنسى پيش مىآيد به آن پشت پا مىزند و خودپسندى را در خود سركوب مىنمايد ، معلوم مىشود شرح صدر دارد و رفتارى كه در اثر سعهء صدر از خود نشان مىدهد ، شرح صدر او را در دل رسوخ مىدهد و آن را ملكه مىسازد .
همچنين كسى كه در مواجهه با گناه خود را ببازد و مرتكب گناه شود و در روياروئى با مشكلات عصبانى شود و نتواند به حركت خود ادامه دهد ، بايد پى به كمبود شرح صدر خود ببرد و بداند كه تكرار اين گونه رفتار توسّط او ، شرح صدر مختصرى كه دارد را نيز از بين خواهد برد . از او يك آدم تنگنظر و ضعيف مىسازد كه توان مقابله با كوچكترين مشكلات و موانع را هم ندارد .
بنابراين ، اگر كسى بخواهد از صفات ارزشمند و پسنديده برخوردار شود ، بايد عملكرد خود را با نتايج آن صفات تطبيق نمايد . يعنى با اعمال نيكو ، فضائل اخلاقى را در خود ايجاد و تقويت كند .
استقامت در برابر گناه ، سعى در تقويت روحيهء انتقادپذيرى ، حوصله به خرج دادن در انجام كارها ، تحمّل مشكلات ، مدارا با ناملايمات و اعمالى از اين قبيل موجب ايجاد سعهء صدر در وجود انسان و رسوخ اين خصلت نيكو در قلب او مىگردد .
سير و سلوك؛ مقدمه (فارسى) — صفحة 194
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص١٩٤