فصل چهاردهم : سعهء صدر
انجام كارهاى اساسى و اصولى ، نيازمند حوصله و سعهء صدر است . سعهء صدر كنايه از نوعى تحمّل و مداراى بالا و قوى در مسئوليتهاى سنگين و دشوار مىباشد . از اينرو ، دستورالعمل بعدى خداوند متعال به پيامبر اكرم ( ص ) براى بنيانگذارى مكتب فراگير و جهانى اسلام ، شكيبايى و سعهء صدر است و اين فرمان به دنبال امر به صبورى مطرح گرديده است :
( وَاصْبِر عَلي ما يَقُولُونَ وَاهْجُرْهُمْ هَجْراً جَميلًا ) « 1 »
يعنى اى رسول گرامى ! در مقابل آنچه مىگويند ، صبورى پيشه كن ، دريا دل باش و سعهء صدر داشته باش . و تحمل پذيرش اعمال آنها را داشته باش و با كرامت حرفها و كارهاى آنها را نديده بگير و به دل نگير .
انسان بايد در ميدان مشكلات و سختىها به دنبال حلّ آنها باشد و با صبر و شكيبايى گرههاى كور را بگشايد و اگر گرهها ، كور و باز نشدنى بود ، از كنار آن مشكلات به زيبايى و بهترين نحو ممكن عبور كند . توقف در مقابل مشكلات جايز نيست . اگر حلّ مشكل نيز ميسّر نبود ، بايد آن را به دوش گرفته و به پيش برود . وقتى انسان مىتواند اينگونه با مشكلات كنار بيايد كه دريا دل باشد و سعهءصدر داشته باشد .
هامش
( 1 ) . المزّمّل / 10 : « و بر آنچه مىگويند صبر كن و از آنها به وجهى نيكو دورى گزين . »