كمال بندگان ، مرهون صبر آنان در شدائد و سختىها است . خداوند به بندهاى كه در برابر مصائب زندگى صابر است درود مىفرستد .
( أُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ ) « 1 »
آنها هستند كه بر آنها درودها و رحمتى از جانب پروردگارشان مىرسد ، و آنها هستند كه رهيافتهاند .
افزون بر درود و رحمت بىمنتهاى خداوند منّان ، هدايت عنائيهء او نيز شامل چنين بندگانى مىشود . يعنى دست عنايت خداوند روى سر كسانى واقع مىشود كه در مصيبت صابر باشند . بندهاى كه هدايت عنائيهء حقتعالى را به خود جلب كند ، دنيا و آخرتى آباد و روشن خواهد داشت . خداوند تبارك و تعالى را در همهء شئونات و مراحل زندگى يار و ياور خود مىيابد و با دلى آرام و قلبى مطمئن به سوى لقاى پروردگار متعال حركت مىكند تا به مقصد برسد .
نمونهء بارز اين مرتبه از صبر ، در روحيّات خاندان حضرت ابى عبدالله الحسين ( ع ) به ويژه در رفتار امام سجاد ( ع ) و حضرت زينب كبرى ( عليها السلام ) مشاهده مىشود . آن بزرگواران با آن همه مصائبى كه در كربلا ديدند و با آن همه مشكلاتى كه در زمان اسارت براى آنان حاصل شد ، به ايراد خطبههايى پرداختند كه ستون حكومت بنى اميّه را به لرزه در آورد . اگر صبر و استقامت آنان نبود ، حتماً قضيهء كربلا در كربلا تمام مىشد و به جايى نمىرسيد . صبر و استقامت حضرت زينب ( عليها السلام ) توانست خون امام حسين ( ع ) را زنده كند و اهداف قيام آن حضرت را به سراسر عالم منتشر نمايد و پايههاى حكومت ظالمانهء بنى اميّه را متزلزل سازد . حضرت زينب ( عليها السلام ) راجع به گذشته و آنچه رخ داده بود ، غم و غصه نداشت . لذا فرمود : « مَا رَأَيْتُ إِلَّا جَمِيلا » « 2 » و با وجود اينكه اسيرِ بدترينِ انسانها
هامش
( 1 ) . البقرة / 157
( 2 ) . اللهوف ، ص 160