* تحليه ؛ بنيادِ مرتبتِ « تحليه » ، آراستن دل به خصائص زيبا و
فضائل عاليه نظير ؛ خير خواهى ، سخاوت ، گشاده دستى ، تواضع ، اخلاص ، صداقت ، رأفت ، زهد و آزادگى از همهء تعلّقات و . . . است . سالك راه دوست بايد بكوشد تا خويشتن را به فضائل اخلاقى بيارايد و مهم تر از هر فضيلتى ، ملكهء خلوص و اخلاص در عمل است و در اين صورت است كه حجّ وى ، حجّ ابراهيمى خواهد بود :
انّى وَجَّهْتُ وَجْهِىَ لِلَّذى فَطَرَ السَّمواتِ وَ الأَرْضَ حَنيفاً وَ ما انَا مِن الْمُشْرِكين « 1 »
من روى خويشتن بهسوى آن كسى كردم كه آسمان ها و زمين را آفريد . من در ايمان خود خالصم و از مشركان نيستم .
اگر حاجيان و سالكان در اين سفر عرفانى ، نيت خويش را خالص گردانند و هيچ يك از اغراض پست مادّى و دنيوى و حتّى اغراض اخروى را در اين عمل شريف دخالت ندهند ، بلكه توجّه خود را يكسره به جانب ميزبان و « صاحب البيت » معطوف دارند و جز رضايت او را در نظر نياورند :
هامش
( 1 ) 1 . انعام / 79