* يقظه ؛ معناى يقظه توجّه ، آگاهى و بيدارى است و در اين
سفر عرفانى ، يقظه به معناى توجّه به قدر و منزلت خانه خدا و حريم پاك اوست . توجّه به توفيقى كه پروردگار عالم به بندهء خويش عنايت كرده است . توجّه به اين كه در اين مسافرت نبايد كسى يا چيزى او را مشغول كند . آگاهى از اين كه اگر حجّ مقبولى انجام دهد به هدف و مقصود از خلقت انسان ( مقام لقاء و عبوديت ) خواهد رسيد . توجّه به انجام « بايدها » و « ارزشها » ؛ يعنى واجبات و اجتناب از « نبايدها » و « ضدّ ارزشها » ؛ يعنى گناهان ، و اين كه خداوند عمل گنهكاران را نمىپذيرد و قبولى تمامى اعمال وابسته به تقوا است :
انَّما يَتَقَبَّل اللَّهُ مِن الْمُتَّقيِن « 1 »
همانا فقط و فقط ، خداوند از پروا پيشگان مىپذيرد .
و نيز توجّه و اهتمام به مستحبّات ، بهويژه خدمت به همنوعان . و خلاصه آگاهى و توجّه به اين كه در اين مسافرت روحانى ، همانند هر حال ديگرى ، در محضر خداوند ، پيغمبر اكرم ( ص ) و ائمهء طاهرين ( ع ) است :
هامش
( 1 ) 1 . مائده / 27