اين فصل كه فوقالعادّه ارزشمند نيز مىباشد ، در مورد وصيّتى است كه اميرالمؤمنين ( ع ) در شب بيست و يكم ماه مبارك رمضان بيان فرمودند « 1 » و بعد از آن ، به شهادت رسيدند . معلوم است وقتى فصيح و بليغى مانند اميرالمؤمنين ( ع ) در حسّاسترين موقعيّت ، اين وصيّت را ايراد كرده باشند ، بايد بهترين وصيّتها باشد . اين وصيّتنامه يك منشور الهى - سياسى است و مركّب از ده فصل مىباشد كه به طور فشرده آن را بررسى خواهيم كرد .
1 . تقوا
فصل اوّل در مورد سفارش به تقوا است كه دو مرتبه بر آن پافشارى كردهاند . ابتدا خطاب به فرزندانشان امام حسن و امام حسين ( ع ) مىفرمايند :
« أُوصِيكُمَا بِتَقْوَى اللَّهِ »
و در دو سطر بعد دوباره مىفرمايند :
« أُوصِيكُمَا وَ جَمِيعَ وَلَدِى وَ أَهْلِى وَ مَنْ بَلَغَهُ كِتَابِى بِتَقْوَى اللَّهِ »
شما را و همهء فرزندانم و كسانم و آن كسى را كه اين نامهء من به او برسد ، سفارش مىكنم به تقواى الهى .
هامش
( 1 ) . نهج البلاغة ، نامهء 47 ، ص 421 .