گروهى از خوارج كه از جنگ نهروان جان سالم به در برده بودند ، در مكّه جمع شدند و با هم عهد بستند كه انتقام خون نهروانيان را از على ، معاويه و عمرو عاص بگيرند . اينان عهد بستند كه پس از پايان حج بهدنبال اينكار بروند .
قرار شد عبدالرحمان بن ملجم ، اميرالمؤمنين على ( ع ) را ، بُرَك بن عبد اللّه تميمى معاويه را و عمرو بن بكر تميمى هم ، عمرو عاص را بكشد . زمان انجام اين كار را هم شب نوزدهم ماه مبارك رمضان تعيين كردند و از هم جدا شدند .
از دو نفرى كه قرار بود معاويه و عمرو عاص را به قتل برسانند ، يكى از آنان در حال ركوع بر معاويه ضربهاى زد كه به پايش خورد و نمرد كه ضارب دستگير و كشته شد . نفر دوّم هم به سراغ عمرو عاص رفته بود ، امّا آن روز عمرو عاص بيمار بود و كس ديگرى را به نام خارجه بن أبى حبيبه به جاى خود فرستاد تا نماز بخواند . ضارب هم كه خبر نداشت ، اشتباهاً او را زد . او را گرفتند و نزد عمرو عاص آوردند . عمرو عاص او را كشت . خارجه هم روز دوّم در اثر ضربت از دنيا رفت .
ابن ملجم براى عملى كردن تصميمش به كوفه آمد و به ديدار مردى از همفكرانش رفت و در آن جا با دخترى به نام « قُطام » كه از زيباترين زنان زمان خود بود و پدر و برادرش در جنگ نهروان كشته شده بودند ، برخورد كرد . وقتى
مظهر حق (نگرشى اخلاقى بر فضائل و سيره امير المؤمنان على ع) (فارسى) — صفحة 271
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٢٧١