نكتهء اخلاقى مهمّ ، آن است كه اگرچه همهء ما تا سر حد عشق على ( ع ) را دوست داشته و از نظر محبّت قلبى هيچ مشكلى نداريم و اين محبّت را نيز به شكل‌هاى مختلفى ، ابراز مىكنيم و بايد بر اين نعمت الهى ، هميشه شكرگزار باشيم ، امّا متأسّفانه از نظر عمل ، مشكل داريم . شيعهء واقعى كسى است كه هم قلباً ، هم با زبان و هم در مقام عمل ، محبت خود را نسبت به اميرالمؤمنين ( ع ) ثابت كند . خود حضرت ( ع ) در نامه‌اى به عثمان بن حنيف مىفرمايند : « أَلَا وَ إِنَّكُمْ لَا تَقْدِرُونَ عَلَى ذَلِكَ وَ لَكِنْ أَعِينُونِى بِوَرَعٍ وَ اجْتِهَادٍ وَ عِفَّة وَ سَدَادٍ » « 1 » بدانيد كه شما چنين « 2 » نتوانيد كرد ، ليكن مرا يارى كنيد به پارسايى و تلاش و پاكدامنى و درستى ورزيدن . خلاصه ، اگر خود را شيعهء ايشان مىدانيم - كه قطعاً مىدانيم - از نظر عمل بايد شباهتى ميان ما و اميرالمؤمنين ( ع ) وجود داشته باشد .