مظهر حق (نگرشى اخلاقى بر فضائل و سيره امير المؤمنان على ع) (فارسى) — صفحة 178

و در جاى ديگر در بيان دليل سخت‌گيرى در زندگى چنين توضيح مىدهد : « إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى فَرَضَ عَلَى أَئِمَّة الْعَدْلِ أَنْ يُقَدِّرُوا أَنْفُسَهُمْ بِضَعَفَة النَّاسِ كَيْلَا يَتَبَيَّغَ بِالْفَقِيرِ فَقْرُهُ » « 3 » خدا بر پيشوايان دادگر واجب فرموده خود را با مردم ناتوان برابر نهند تا مستمندى ، تنگدست را به هيجان نياورد و به طغيان وا ندارد . و اساساً نوع نگاه حضرت به دنياى مادّى نگاه ويژه‌اى بود . گاهى آن را از استخوان خوكى در دست بيمار مبتلا به جذام پست‌تر مىدانستند : « وَ اللَّهِ لَدُنْيَاكُمْ هَذِهِ أَهْوَنُ فِى عَيْنِى مِنْ عِرَاقِ خِنْزِيرٍ فِى يَدِ مَجْذُومٍ » « 1 » و زمانى هم آن را از عطسهء بز كم ارزش‌تر مىديدند : « . . . وَ لَأَلْفَيْتُمْ دُنْيَاكُمْ هَذِهِ أَزْهَدَ عِنْدِى مِنْ عَفْطَة عَنْزٍ » « 2 » و در مقايسهء خلافت و كفش وصله‌دار خود ، كفش كهنه را با ارزش‌تر به حساب مىآوردند مگر آن كه خلافت وسيله‌اى براى اقامهء حق يا مبارزه با باطل باشد : « وَ اللَّهِ لَهِىَ أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْ إِمْرَتِكُمْ إِلَّا أَنْ أُقِيمَ حَقّاً أَوْ أَدْفَعَ بَاطِلًا » « 3 »