وَ لَقَدْ كَتَبْنا فى الزَّبُور مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أنَّ الأرْضَ يَرِثُها عِبادِىَ الصّالِحُونَ
« 1 » در زبور بعد از ذكر ( تورات ) نوشتيم : بندگان شايستهام وارث زمين خواهند شد .
و از رواياتى مثل روايت ثقلين استفاده مىكنيم كه مراد از افراد صالح و شايسته در اين گونه آيات شريفه ، شيعيان هستند كه با دو بال قرآن كريم و عترت به سوى واقعيتها پرواز مىكنند ، چنان كه از تاريخ قطعى نيز استفاده مىكنيم كه مستضعف در قرآن كريم همان شيعه است كه از هنگام شكلگيرى آن ، يعنى بعد از رحلت رسولالله ( ص ) در رنج ، ترس ، تقيه و در زير فشار ضرب ، قتل ، طرد از حكومت ، بلكه از جامعه و . . . زندگى كرده است و هيچ جرمى جز پيروى از پيامبر و عترت ( ع ) نداشته است . اين ادّعا احتياج به بيان بيشترى دارد كه در اينجا مجال آن نيست ، ولى در تفسير اين آيات مىتوان به رواياتى اكتفا كرد كه از مبيّن قرآن ، يعنى پيامبر ( ص ) صادر شده است .
بيش از ده هزار روايت از پيامبر گرامى ( ص ) و عترت او ( ع ) راجع به حضرت مهدى ( روحى و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفداء ) نقل شده است كه اين روايات را اهل تشيّع و تسنّن در كتابهاى معتبر خود آوردهاند . در اين روايات نام مبارك حضرت مهدى ( ارواحنافداه ) ، امامت او ، غيبت او ، تسلّط او بر جهان بعد از ظهور ، علامات ظهور و . . . آمده است و بسيارى از اين روايات تواتر لفظى يا معنوى دارد ، مثلًا در بيش از سيصد روايت از شيعه و سنّى ، اين جمله آمده است كه :
هامش
( 1 ) انبياء / 105