كافران و مشركان اختصاص ندارد . اسلام حكم مىكند كه حتى اگر گروهى از ايمان آورندگان هم به ظلم و تجاوز بر گروه ديگرى دست بزنند ، بايد با آنان نيز مبارزه كرد تا نتوانند به تجاوز و ظلم خود ادامه دهند .
دستورهاى اسلامى اين اصل اساسى را بيان مىكنند كه جوامع اسلامى براى به دست آوردن قدرت و توانايى به منظور استقرار احكام الهى ، بايد در ميان خود آرامش و امنيت را برقرار كنند . اگر برخى از اهل ايمان در صدد ظلم و تجاوز به گروه ديگرى باشند و امنيت را از جامعهء اسلامى سلب كنند ، در اين صورت با دشمنان اسلام فرقى نخواهند داشت و بايد آنان را از ستم كردن بازداشت .
شايان ذكر است كه هدف از اين نوع مبارزه ، فقط برپاداشتن عدالت و حفظ و تداوم صلح و آرامش در جامعهء اسلامى است و به هيچ وجه جنبهء كينهتوزى و انتقامجويى شخصى در آن مطرح نيست .
يكى ديگر از مصداقهاى جهاد ابتدايى اين است كه مسلمانان وظيفه دارند با كسانى كه هرگونه كار حرام و گناهى را انجام مىدهند و موجب گسترش فساد و رواج بىدينى در جامعه مىشوند ، به جنگ بپردازند و با جهاد خويش آنان را در مسير حركت به سوى پروردگار قرار دهند . قرآن كريم مىفرمايد :
قَاتِلُوا الَّذِينَ لَايُؤمِنُونَ بِاللهِ وَ لَابِالْيَومِ الآخِرِ وَ لَايُحَرّمُونَ مَا حَرَّمَ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ لَايَدينُونَ دِينَ الْحَقّ مِنَ الَّذِينَ أوتُوا الْكِتابَ . .
« 1 » با كسانى از اهل كتاب كه به خدا و روز قيامت ايمان نمىآورند و چيزهايى را كه خدا و پيامبرش حرام كرده است بر خود حرام نمىكنند و دين حق را نمىپذيرند ، جنگ كنيد .
هامش
( 1 ) توبه / 29