فايدهء ديگر روزه ، احسان كردن به مستمندان است ؛ زيرا به سبب روزه و درك گرسنگى ، حال فقيران بر روزهدار معلوم مىشود و اين باعث رقّت قلب و احسان به آنان مىشود .
از نظر معصومين ( ع ) به وجود آمدن حالت تضرّع و خشوع در روزهدار از مهمترين فوايد روزه محسوب مىشود ؛ چرا كه روزه سبب بر طرف شدن تيرگى باطن و كدورت دل است و جلاى دل نيز موجب تضرّع و خشوع است و تضرّع و خشوع هم قرب الهى را در پى دارد .
روزه موجب صفاى دل ، قطع اميد از مخلوق و انس به بارىتعالى است . روزه موجب مىشود كه حساب بنده در روز قيامت سبك و حسنات او دو چندان شود . در قرآن كريم آمده است :
وَ استَعِينُوا بِالصَّبرِ وَ الصَّلَوة وَ إِنَّهَا لَكَبِيرَة إِلَّا عَلَى الخَاشِعِينَ
« 1 » از صبر و نماز يارى جوييد و اين دو جز براى اهل خشوع ، امرى بزرگ و دشوار است .
در اين آيهء كريمه به جاى روزه صبر گفته شده است ، زيرا روزه يكى از مصاديق صبر است . بنابر اين ، معناى آيه به تعبير برخى از مفسّران اين است كه در مشكلات و گرفتارىهاى خود از روزه و نماز يارى جوييد . بدين ترتيب ، نماز و روزه دو عامل نيرومند معنوى هستند كه در هنگام بروز مشكلات مىتوان با استمداد از آنها تلخى و دشوارى را بر خود هموار كرد .
هامش
( 1 ) بقره / 45