مسأله 1269 - اگر عمداً روزهء خود را باطل كند و بعد عذرى مانند حيض يا نفاس يا مرض براى او پيدا شود ، كفّاره بر او واجب است .
مسأله 1270 - اگر يقين كند كه روز اوّل ماه رمضان است و عمداً روزهء خود را باطل كند بعد معلوم شود كه آخر شعبان بوده كفّاره بر او واجب نيست .
مسأله 1271 - اگر انسان شك كند كه آخر رمضان است يا اوّل شوال و عمداً روزهء خود را باطل كند ، بعد معلوم شود اوّل شوال بوده كفّاره بر او واجب نيست .
مسأله 1272 - هر كسى كه ديگرى را مجبور كند به انجام دادن كارى كه روزه را باطل مىكند بايد كفّارهء او را بدهد .
مسأله 1273 - اگر روزهدار در ماه رمضان زن خود را مجبور به جماع كند مرد بايد دو كفّاره بدهد و بر زن كفّاره واجب نيست ، حتّى اگر زن در بين جماع راضى شود ، ولى روزهء او باطل مىشود مگر اينكه به طورى مجبور شده باشد كه از خود اختيارى نداشته باشد .
مسأله 1274 - اگر كفّاره بر انسان واجب شود و چند سال آن را به جا نياورد ، چيزى بر آن اضافه نمىشود .
مسأله 1275 - كسى كه مىخواهد براى كفّارهء يك روز شصت فقير را سير نمايد نمىتواند يك فقير را بيشتر از يك مرتبه سير نمايد ولى مىتواند هر يك از عيالات فقير را گرچه صغير باشند سير نمايد .
مسأله 1276 - كسى كه قضاى روزهء رمضان را گرفته ، اگر بعد از ظهر عمداً كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد بايد به ده فقير هر كدام 750 گرم طعام بدهد و اگر نمىتواند بايد سه روز روزه بگيرد و پى در پى بودن لازم نيست ، و اگر نمىتواند بايد استغفار كند .
مسأله 1277 - كفّاره براى روزه منحصر است به اينكه انسان يكى از مفطرات سه گانه ( خوردن و آشاميدن - جماع - باقى ماندن بر جنابت ، يا حيض يا نفاس تا اذان صبح ) را انجام دهد و هر عملى غير از اين سه مفطر به جا بياورد قضا دارد امّا كفّاره ندارد .
احكام قضاى روزه
مسأله 1278 - اگر انسان شك كند كه مغرب شده يا نه ، نمىتواند افطار كند ، ولى اگر شك كند كه