اختلاف نوعى و ذاتى نداشته امكان تصور استقلالى با توجه ثانوى براى وجود رابط مىباشد .
تحقيق ، موافق نظريه دوم است . زيرا همانطور كه در بحثهاى مربوط به علت و معلول خواهيم گفت . وجود معلول در قياس به وجود علت ، وجود رابط است ، از طرفى مىدانيم كه معلولهاى امكانى كه سراسر جهان را گرفتهاند ، برخى جوهرند و برخى عرض هستند و برخى مجردند و . . . و همهء اينها وجودهائى مستقل و محمولى هستند .
خودشان را كه مىبينيم متعلقند و ماهياتى ( جوهر و . . . ) دارند . وقتى در قياس با علتشان مىبينيم غير مستقل و رابط هستند . پس اختلاف انواع وجود - رابط و مستقل - اختلافى ذاتى و نوعى نيست تا لايتخلف باشد ، بلكه با ديدهاى مختلف فرق مىكنند و از جهتى رابط و از جهت ديگر مستقل حساب مىشوند .
از آنچه گفتيم ضمنا معلوم مىشود كه هر مفهومى در استقلال و عدم استقلال ، تابع وجود مىباشد . وجود مستقل ، مفهوم مستقل مىدهد و غير مستقل ، غير مستقل . مفهوم از اين جهت مبهم بوده تابع وجود است .
فصل سوم : « وجود لغيره و لنفسه »
وجود فى نفسه كه مستقل بوده و از ماهيت خويشتن عدم را دور ساخته تحققش مىدهد ، اگر علاوه بر اين ، از يك شىء ديگر - غير از خودش - نيز يكنوع عدم را دور سازد . طرد عدم و نيستى از ماهيت خودش كه در هر وجود فى نفسه است ، روشن است ، يعنى ماهيت