فصل سوم : معناى اسلام
قرآن كريم مىفرمايد :
« إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلامُ وَما اخْتَلَفَ الَّذِينَ أُوتُوا الكِتابَ إِلّا مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ العِلْمُ بَغْياً بَيْنَهُمْ وَمَنْ يَكْفُرْ بِآياتِ اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الحِسابِ » « 1 » ؛
به راستى كه دين ، نزد خدا « اسلام » است و آنهايى كه كتاب به آنها داده شد ( يهود و نصارا ) اختلاف نكردند ، مگر بعد از علم و يقين به حقّانيت اسلام ( يقين به نبوّت پيامبر گرامى اسلام داشتند ، ولى راه خلاف رفتند و قهراً كافر شدند ) و هر كس كه به آيات الهى كافر شود ، [ بداند كه ] خدا سريع الحساب است .
اين آيه دربارهء دو موضوع بحث مىكند :
الف ) دين در نزد خدا اسلام است .
ب ) منشأ اختلافات ، بغى و گردن فرازى اهل كتاب است .
اكنون در مورد اين دو مسأله اندكى بحث مىكنيم :
هامش
( 1 ) . آل عمران ( 3 ) آيهء 19