كمال الدين 2 / 394 از جابر بن عبد الله انصارى از رسول‌خدا ( صلى الله عليه وآله ) روايت مي‌كند : « ذوالقرنين بنده‌ى صالحى بود كه خداوند عزوجل او را حجت بر بندگان خويش قرار داد . او قوم خود را به خدا دعوت كرد و به تقواى الهى فرمان داد . آنان بر [ يك طرف ] سر او كوفتند و او مدت زمانى ناپديد شد ، چنان كه گفتند : مرد ، هلاك شد ، [ اگر زنده است ، ] در كدام وادى سير مي‌كند ؟ پس از مدتى نزد قومش بازگشت ، و آنان بر طرف ديگر سر او زدند . و در ميان شما كسى است كه بر سنت اوست ( 1 ) . خداوند عزوجل به ذوالقرنين در زمين قدرت داد ، و از هر چيزى سببى براى او قرار داد ، و او به مغرب و مشرق رسيد . خداوند تبارك و تعالى همان سنت را در قائم از فرزندان من جارى خواهد ساخت ، او را به شرق و غرب زمين خواهد رساند ، تا آنجا كه چشمه يا موضعى در زمينى هموار و كوه نباشد كه ذوالقرنين در آن گام نهاده جز آنكه او نيز در آن گام نهد . خداى عزيز وجليل گنج‌ها و معادن زمين را براى او آشكار خواهد ساخت ، و با رعب يارى خواهد نمود ، پس به واسطه‌ى او زمين را از عدل و داد مملو مي‌سازد ، آنسان كه از ستم و جور پر شده است . » الخرائج و الجرائح 2 / 930 از امام محمد باقر ( عليه السلام ) روايت مي‌كند كه فرمودند : « ذوالقرنين