تخطي إلى المحتوى الرئيسي

فرهنگ موضوعي احاديث امام مهدي ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 830

مساهمون:

ص٨٣٠

ارتقاى بهداشت جسمى و روحي

حلية الاولياء 3 / 184 از جابر از امام باقر ( عليه السلام ) نقل مي‌كند : « خداوند تعالى در دل‌هاى شيعيان ما رعب را قرار مي‌دهد . [ ولي ] چون قائم ما قيام كند و مهدى ما ظاهر گردد ، مرد [ ى از آنان ] ، از شير قويدل‌تر و از سرنيزه برنده‌تر خواهد بود . » ( 1 ) غيبت نعمانى / 317 از امام سجاد ( عليه السلام ) : « چون قائم قيام كند ، خداوند بيمارى هر مؤمنى را بر طرف كند و توان او را باز گرداند . » خصال 2 / 541 از ايشان روايت مي‌كند : « هنگامى كه قائم ما قيام كند ، خداوند عزوجل بيمارى شيعيان ما را بر طرف كند ، و دل‌هايشان را چونان پاره‌هاى آهن قرار دهد . او به هر مردى توان چهل نفر را مي‌دهد ، و آنان حاكمان و بزرگان زمين خواهند بود . » اختصاص / 8 از امام صادق ( عليه السلام ) نقل مي‌كند : « شيعيان ما در دولت قائم ، بزرگان زمين و حاكمان آنند . به هر مرد از آنان توان چهل مرد عطا كنند . » بصائر الدرجات / 24 از سعد از امام باقر ( عليه السلام ) نقل مي‌كند : « حديث ما سخت و دشوار است ، تنها فرشته‌ى مقرّب ، نبى مرسل ، مؤمن آزموده و شهر ( 2 ) مستحكم‌اند كه توان حمل آن را دارند . چون امر ما فرا رسد و مهدى ما آيد ، يك مرد از شيعيان ما با دل و جرأت تر از شير و برنده‌تر از سرنيزه خواهد بود . با پاهايش دشمن ما را لگد مي‌كند و با كف دستان بر او مي‌زند . اين ، هنگامى است كه رحمت خدا و فرج او بر بندگان فرود آيد . » دلائل الامامة / 320 از يونس بن ظبيان روايت مي‌كند : « در حضور امام صادق ( عليه السلام ) بودم كه سخن از ياران قائم به ميان آمد ، ايشان فرمودند : سيصد و سيزده نفرند ، و هر يك در خود توان مقابله با سيصد نفر مي‌بيند . »

هامش
( 1 ) . ينابيع المودة / 448 و 489 و اختصاص / 26
( 2 ) . شيخ صدوق ( رحمه الله ) در چند كتاب از جمله معانى الاخبار / 189 روايتى مشابه همين روايت را از شعيب حداد از امام صادق ( عليه السلام ) نقل مي‌كند . شعيب در انتهاى حديث درباره‌ى شهر مستحكم سؤال مي‌كند و امام ( عليه السلام ) آن را به القلب المجتمع تفسير مي‌فرمايند . علامه‌ى مجلسي ( رحمه الله ) در توضيح اين عبارت مي‌نگارند : دل مجتمع دلى است كه شكوك آن را [ متزلزل و ] پراكنده نمي‌سازد و اوهام باطل و شبهات گمراه كننده در آن راه ندارد . . . بحار الانوار 2 / 183 . م