تفسير طبرى 1 / 399 : « سدى در تفسير فرمايش خداوند : وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ مَنَعَ مَسَاجِدَ اللهِ أَنْ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ وَسَعَى فِي خَرَابِهَا أُولَئِكَ مَا كَانَ لَهُمْ أَنْ يَدْخُلُوهَا إِلا خَائِفِينَ لَهُمْ فِي الدُّنْيَا خِزْي وَلَهُمْ فِي الآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ ، ( 1 ) و كيست بيدادگرتر از آن كس كه نگذارد در مساجد خدا ، نام وى برده شود ، و در ويرانى آنها بكوشد ؟ آنان حق ندارند جز ترسان و لرزان در آن [ مسجد ] ها درآيند . در اين دنيا ايشان را خواري ، و در آخرت عذابى بزرگ است ، گويد : خوارى آنان در دنيا آن است كه چون مهدى قيام كند و قسطنطنيه فتح گردد ، آنها را به هلاكت مي‌رساند . » ( 2 ) دلائل الامامة / 248 از امام صادق ( عليه السلام ) نقل مي‌كند كه در تفسير همين آيه فرمودند : « [ شادمانى آنان ] در قبرهايشان با قيام قائم ( عليه السلام ) است . » اين روايت شادمانى اموات را در بر دارد ، و البته كه بر سرور زندگان نيز دلالت مي‌كند . تأويل الآيات 1 / 434 از امام صادق ( عليه السلام ) روايت مي‌كند كه روم را به بني‌اميه تفسير كردند ، و شادمانى مؤمنان در اثر پيروزى امام مهدي ( عليه السلام ) بر آنان است . كافى 8 / 269 از امام باقر ( عليه السلام ) روايت مي‌كند كه فرمايش خداوند : وَيَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ . بِنَصْرِ اللهِ يَنْصُرُ مَنْ يَشَاءُ وَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ، ( 3 ) و در آن روز است كه مؤمنان از يارى خدا شاد مي‌گردند . هر كه را بخواهد يارى مي‌كند ، و اوست شكست ناپذير مهربان ، را بدان تفسير كردند كه آنان با غلبه بر فارس در همان صدر اسلام شادمان شدند . نگارنده : وعده‌ى الهى در سوره‌ى روم به سرور مؤمنان به جهت شكست فارس و پيروزى روم ، محدود به چند سال است ، لكن امامان ( عليهم السلام ) آن را به فرح مؤمنين در آينده و در پى پيروزى بر روم و بني‌اميه تفسير فرموده‌اند .