مضمون اين روايت صحيح است ، زيرا همسو با پيروزى حتمى امام ( عليه السلام ) است ، پيروزى با رعب و جنگ .
البته در قبال اين روايات ، رواياتى متأثر از كعب الاحبار نيز يافت ميشود كه از شكست امام ( عليه السلام ) سخن ميگويد ، مطلبى غير قابل قبول كه با وعدهى محتوم الهي ، و احاديث صحيح متضمن پيروزى قاطع ايشان در نبرد عظيم دمشق و فتح قدس ، در تعارض است ، و اينكه ايشان عدل و داد را در گسترهى زمين ميپراكند ، و - بر خلاف روايات امويان - پيش از آن از دنيا نخواهد رفت .
الفتن 1 / 399 از محمد بن حنفيه : « خليفهاى از بنى هاشم در بيتالمقدس وارد ميشود . او زمين را پر از دادگرى خواهد نمود . بيتالمقدس را چنان بنا كند كه به خود نديده است . چهل سال حكومت خواهد كرد . آتش بس با روميان بر دستان او و در هفت سال باقى ماندهى خلافتش خواهد بود . روميان بعدها به او خيانت و در عمق بر ضدّ او تجمع ميكنند . او هم از شدت اندوه از دنيا ميرود .
پس از او كسى [ ديگر ] از بنى هاشم به حكومت ميرسد كه آنها را شكست داده و قسطنطنيه ، و در پى آن روم را فتح خواهد كرد . او گنجهاى آنجا و سفرهى سليمان بن داود را آشكار ميكند . بعد از آن به بيتالمقدس رفته در آن فرود خواهد آمد .
دجال در دوران او خروج ميكند . عيسى بن مريم نيز فرود آمده پشت سر او نماز ميگذارد . »
دروغ پردازان خود را مضطر ديدهاند كه دو مهدى تصوير كنند كه يكى شكست ميخورد و ديگرى پيروز ميشود !
فشار منطقهاى بر سفيانى براى بيعت با حضرت مهدي ( عليه السلام )
اين مطلب در كتب اهلسنت و برخى منابع ما آمده است ، و فضاى موجود در روايت كه از ضعف سفيانى و افت اقتدار منطقهاى او حتى بين اهل شام حكايت ميكند ، صحيح است .
الفتن / 97 از حضرت امير ( عليه السلام ) نقل ميكند : « او با دوازده هزار نفر - اگر كم باشند - و يا پانزده هزار تن - اگر زياد باشند - ميرود ، شعارشان ، بميران بميران است ، تا آنكه با سفيانى روبرو شود . او گويد : عمو زادهام را بياوريد تا با او سخن گويم . او هم به سوى وى ميرود و با او تكلّم