اين روايت بر تأييد امام ( عليه السلام ) از سوى مردم دلالت دارد ، زيرا بيان ميكند كه لشكر ايشان بدون مقاومت مردم ، وارد سوريه ميشود .
خداوند سفيانى و نيز روم را بر دستان امام ( عليه السلام ) شكست ميدهد
الفتن 1 / 352 از عبد الله بن مسعود نقل ميكند : « هفت تن از عالمان با مهدى بيعت ميكنند . آنان از مناطق مختلف و بدون وعدهى قبلى به مكه ميآيند . با هريك از آنها سيصد و بيش از ده مرد بيعت كرده است . پس به مكه ميآيند و بيعت ميكنند ، و خداوند محبت او را در سينههاى مردم ميافكند .
او با آنان به سوى كسانى كه با لشكريان سفيانى بيعت كردهاند و مردى از جَرَم فرماندهى آنهاست ميآيد . از مكه خارج ميشود و يارانش را آنجا ميگذارد ، و با ردايى در بر ميآيد و خود را به جرمى ميرساند . او هم با مهدى بيعت ميكند .
قبيلهى كلب او را بر اين كار سرزنش ميكنند . او نيز ميآيد و بيعتش را پس ميگيرد . آنگاه براى جنگ با ايشان لشكر كشى ميكند . مهدى آنها را شكست ميدهد ، و خدا روم را بر دستان او شكست خواهد داد و فتنهها را بر طرف خواهد ساخت . او در شام فرود ميآيد . »
همان 1 / 349 از حضرت علي ( عليه السلام ) : « وقتى سفيانى لشكرى به سوى مهدى فرستد و در بيداء به زمين فرو رود ، و اين خبر به اهل شام برسد ، به خليفهشان گويند : مهدى خروج كرده ، با او بيعت كن و تحت فرمانش در آ ، و گرنه تو را ميكشيم !
او هم بيعت خود را ارسال ميكند . مهدى ميآيد تا در بيتالمقدس وارد شود . خزائن به دو منتقل شوند و عرب ، عجم ، اهل حرب ، روم و ديگران بدون جنگ تحت فرمانش در آيند ، تا آنكه در قسطنطنيه و جوار آن مساجد بنا شود .
پيش از او مردى از اهلبيتش با اهل مشرق خروج ميكند . هشت ماه شمشير را بر شانه بر ميدارد ، ميكشد و مثله ميكند ، آنگاه متوجه بيتالمقدس ميشود ، ولى بدان نميرسد كه ميميرد . » ( 1 )
هامش
( 1 ) . و عقد الدرر / 129 ، الحاوى 2 / 70 و 73 ، جمع الجوامع 2 / 103 ، مغربى / 579 و الملاحم و الفتن / 65