در نگاه نخست چنين مي‌نمايد كه پاكسازى زمين از ظلم و ظالمان امرى است ناممكن ، چرا كه اينان ريشه دوانيده‌اند و زمين و زمينيان به وجود آنان ، و نيز ناله‌ى مظلومان عادت كرده است ، از اين رو آنان جزء لا ينفك زمين هستند . اما حقيقت آن است كه خداوند عليم حكيم براى هر چيزى از جمله ظلم ، حد و نهايتى قرار داده است . غيبت نعمانى / 127 روايت مي‌كند : « امام صادق ( عليه السلام ) در تفسير آيه‌ي : يُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِيمَاهُمْ ، ( 1 ) تبهكاران از سيمايشان شناخته مي‌شوند ، فرمودند : خدا آنان را مي‌شناسد ، ولى اين آيه در مورد قائم نازل شده است . ايشان آنها را به سيمايشان مي‌شناسد ، پس خود و ياران با شمشير بر آنان سخت ضربه مي‌زنند . » برخى گمان مي‌كنند كشتار ظالمان توسط حضرت مهدي ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) سخت دلى و زياده روى است ، لكن حق آن است كه برخورد ايشان عمل جراحى ضرورى و به غرض پاكسازى جوامع از لوث اينهاست ، و اگر با آنان به نرمى و عفو رفتار كند آنها دست از جنايات خود بر نخواهند داشت . از اين روست كه پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) در پيمان خود ، فرزندش مهدي ( عليه السلام ) را به برخورد شديد با آنها فرمان داده‌اند . البته بيم آن نمي‌رود كه كسانى كه اميد هدايت و صلاحشان مي‌رود توسط ايشان از بين روند ، زيرا امام ( عليه السلام ) از ناحيه‌ى پروردگارش راهنمايى مي‌شود و با نور خدا مي‌نگرد ، او بسان خضر است كه خدا درباره‌اش فرموده : آتَيْنَاهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنَاهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْماً ، ( 2 ) از جانب خود به او رحمتى عطا كرده و از نزد خود به دو دانشى آموخته بوديم ، بلكه خضر ( عليه السلام ) وزير و ايشان امير اوست . غيبت نعمانى / 284 از مفضل بن عمر نقل مي‌كند : « امام صادق ( عليه السلام ) قائم را ياد كردند ، من عرض كردم : اميدوارم امر ظهور ايشان به سهولت انجام پذيرد ، حضرت فرمودند : آن امر واقع نخواهد شد تا آنكه با خون غليظ و عرق مواجه شويد ( 3 ) . » همان / 285 مشابه آن را از معمر بن خلاد از امام رضا ( عليه السلام ) نقل مي‌كند ، در آن آمده است : « شما