فرهنگ موضوعي احاديث امام مهدي ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 562

به غضب آمده نشستند و فرمودند : اين مطلب را از من نقل نكن ، از پدرم نقل كن كه هيچ اعتراضى متوجّه شما نخواهد بود ؛ گواهى مي‌دهم كه از پدرم چنين شنيدم : به خدا سوگند اين امر [ نداى آسمانى ] در كتاب خداى عزوجل آشكار است ، آنجا كه مي‌فرمايد : إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّمَاءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْنَاقُهُمْ لَهَا خَاضِعِينَ ؛ آن روز هيچ كسى در زمين نخواهد بود ، مگر آنكه در مقابل آن خضوع مي‌كند و به ذلّت مي‌افتد . با شنيدن آن ندا از آسمان كه : بدانيد ! حق با على بن ابى طالب ( عليه السلام ) و شيعيان اوست ، اهل زمين ايمان مي‌آورند . فرداى آن روز ابليس به هوا بالا مي‌رود تا از اهل زمين پنهان شود ، آنگاه صدا مي‌زند : بدانيد ! حق با عثمان بن عفان و پيروان اوست ، زيرا او مظلومانه كشته شده ، پس خونخواهى او كنيد . پس خداوند كسانى را كه ايمان آورده‌اند ، با سخن استوار بر حق - كه نداى نخست است - ثابت مي‌گرداند ، و آن روز كسانى كه در دل‌هايشان مرض است دچار شك مي‌شوند ، و به خدا قسم مرض دشمنى ماست . آن هنگام است كه از ما بيزارى مي‌جويند و بدگويى مي‌كنند و مي‌گويند : منادى نخست سحرى از سحرهاى اهل‌بيت است . آنگاه امام صادق ( عليه السلام ) اين سخن خداى عزيز وجليل را تلاوت كردند : وَإِنْ يَرَوْا آيَةً يُعْرِضُوا وَيَقُولُوا سِحْرٌ مُسْتَمِرٌّ ، ( 1 ) و هرگاه نشانه‌اى ببينند روى گردانند و گويند : سحرى دائم است . » همان / 253 از ابو بصير از امام باقر ( عليه السلام ) حديثى طولانى كه بسيارى از حوادث و نشانه‌ها در آن آمده است را نقل مي‌كند ، در پاره‌اى از آن آمده است : « هنگامى كه آتشى زرد و عظيم را از سمت مشرق ديديد كه سه روز يا هفت روز شعله ور است ، منتظر فرج آل محمد ( عليهم السلام ) باشيد ، ان شاء الله عزوجل ، همانا خداوند عزيز حكيم است . سپس فرمودند : آن فرياد نخواهد بود مگر در ماه رمضان ، زيرا رمضان ماه خداست ، و فرياد در آن فرياد جبرئيل بر اين خلق . منادى از آسمان به نام قائم ندا مي‌كند و هر كه در مشرق و مغرب است آن را مي‌شنود . هر كه خواب باشد بيدار مي‌شود . هر كه ايستاده مي‌نشيند و هر كس نشسته بر دو پا