كافى 8 / 274 از فضل كاتب نقل مي‌كند : « در حضور امام صادق ( عليه السلام ) بودم كه نامه‌ى ابومسلم خراسانى رسيد ، ايشان [ به قاصد ] فرمودند : نامه‌ات جوابى ندارد ، از نزد ما بيرون رو . ما با يكديگر آرام آرام صحبت مي‌كرديم ، ( 1 ) ايشان فرمودند : درباره‌ى چه با هم آرام آرام سخن مي‌گوييد ؟ اى فضل ! خداوند كه ذكر او عزيز است به خاطر شتاب بندگان شتاب نمي‌كند ، و البته كه بر كندن يك كوه از موضعش ، آسانتر از از ميان بردن حكومتى است كه مدّت آن پايان نيافته است . سپس فرمودند : فلان بن فلان - تا آنكه به هفتمين شخص از فرزندان فلان رسيدند - [ پيش از قائم ما حكومت خواهند داشت ] . ( 2 ) من گفتم : فدايت شوم ، نشانه‌ى ميان ما و شما [ براى ظهور ] چه خواهد بود ؟ ايشان فرمودند : اى فضل ! حركتى از خود نشان نده تا آنكه سفيانى خروج كند ، پس چون خروج كرد ما را اجابت كنيد - و اين را سه بار فرمودند - ، و او حتمى است . » اثبات الوصية / 226 از ابو بصير از امام باقر ( عليه السلام ) : « آنچه بدان اميد داريد واقع نخواهد شد ، تا آنكه سفيانى بر چوب‌هاى آن ( 3 ) سخنرانى كند . پس چون چنين امرى رخ داد ، قائم آل محمد ( عليه السلام ) از سمت حجاز به سوى شما بيايد . » كافى 8 / 264 از عيص بن قاسم از امام صادق ( عليه السلام ) نقل مي‌كند : « تقواى خداوند - كه يگانه است و هيچ شريكى ندارد - را پيشه كنيد و بر خود مراقب باشيد ، زيرا به خدا سوگند [ ممكن است ] مردى باشد كه گله‌اى گوسفند دارد و بر آن چوپانى گمارده باشد ، حال اگر او مردى