وجوب تقيه تا زمان ظهور امام ( عجل الله تعالى فرجه الشريف )
كفاية الاثر / 274 از امام رضا ( عليه السلام ) نقل ميكند : « كسى كه پيش از خروج قائم ما تقيه را ترك كند ، از ما نيست . »
الهداية / 47 از امام صادق ( عليه السلام ) روايت ميكند : « ريا با منافق در خانهى او عبادت ، ولى با مؤمن شرك است . و تقيه واجب است و ترك آن تا زمان خروج قائم جايز نيست . پس هركه آن را ترك كند مرتكب نهى خدا ، رسولش ( صلى الله عليه وآله ) و امامان ( عليهم السلام ) شده است . »
كافى 2 / 220 از آن حضرت نقل ميكند : « هرچه اين امر [ ظهور ] نزديك شود ، براى تقيه سختتر است . »
همان 2 / 219 از امام باقر ( عليه السلام ) ميآورد : « تقيه در هر ضرورتى است ، و كسى كه بدان نيازمند است خود بهتر از آن آگاه است . »
شيخ انصاري ( رحمه الله ) در رسالة التقية / 45 مينگارد : « متبادر از تقيه ، تقيه از مذهب مخالفين است ، لذا نميتوان آن را در برخورد با كفار يا ظالمان شيعه به كار برد . لكن از روايت مسعدة بن صدقه - كه خواهد آمد - ظاهر ميشود كه اين حكم شامل غير مخالفين هم ميشود ، علاوه بر آنكه ادلهى عامهى تقيه - پس از ملاحظهى اين نكته كه تقيه در لسان امامان ( عليهم السلام ) اختصاصى به مخالفين نداشته است ، همچنانكه با تتبّع در رواياتِ تقيه آشكار ميگردد -
نيز كفايت ميكند . »