امام ( عليه السلام ) فرمودند : قريش نيز دربارهى پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) همين گونه ميگفتند كه چگونه شخصى كه نميتواند از مكه تا مدينه - به هنگام هجرت - جز در دوازده روز برسد ، در يك شب از مكه به بيتالمقدس ميرود و آثار پيامبران ( عليهم السلام ) را در آنجا ميبيند و باز ميگردد ؟
امام سجاد ( عليه السلام ) در ادامه فرمودند : به خدا سوگند امر خداوند و امر اولياى او را با او [ ارتباط آنان با خدا ] ندانستند . مراتب رفيع تنها با تسليم بودن به درگاه خداوند - جل ثناؤه - و دورى از پيشنهاد دادن بر او و رضايت به آنچه برايشان تدبير ميكند به دست ميآيد . اولياى خدا بر محنتها و ناخوشيها چنان بردبارى ميكنند كه ديگران با آنان مساوى نيستند ، از اين رو خداى عزيز وجليل در قبال آن ، پاداش ايشان را اين قرار داد كه تمامى خواستههايشان به اجابت برسد . با اين وجود آنان از خداوند تنها آن را ميخواهند كه او برايشان ميخواهد . »
بنابراين معصوم ( عليه السلام ) قدرت ولايت خود را بدون ارادهى خدا به كار نميگيرد و بر او پيشنهادى نميدهد ، بلكه انتظار اذن و فرمان او را به واسطهى هاتف و يا الهام ميكشد . اصل نزد اوآن است كه بر اساس اسباب عادى رفتار و زندگى كند ، مگر آن هنگام كه خدا راهى جز آن را براى او برگزيند و اين معناى تفوّق و برترى پيامبر و امامان ( عليهم السلام ) بر ديگران است ، زيرا آنان هرگز بر پروردگارشان پيشنهاد نميدهند .
لذا امام مهدى ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) ظهور خود را به خداوند پيشنهاد نميكند ، و تنها پس از فرمان خداست كه براى تعجيل آن دست به دعا ميبرد . در روايات هم وارد شده كه خداى متعال او را فرمان ميدهد سه شب در كنار كعبه نماز گزارد و دعاى مضطر را بخواند ، آنگاه ياران او را از اقصى نقاط زمين در يك شب براى او گرد ميآورد .
بررسى اين شبهه كه ظهور ايشان بر فراگير شدن ستم توقف دارد
ممكن است توهّم شود كه ظهور امام عصر ( عليه السلام ) پس از آن خواهد بود كه زمين را ستم و بيداد فرا گيرد و عدالت به طور كامل از گسترهى آن رخت بر بندد و هيچ خيرى در آن نماند !
و لكن اين شبهه نادرست است ، زيرا اين فراگيرى امرى است عرفى كه پيش از زمان ما نيز واقع شده است ، خداوند ميفرمايد : ظَهَرَ الْفَسَادُ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ لِيُذِيقَهُمْ