شيخ مفيد ( رحمه الله ) در ارشاد / 358 از ابو خديجه از امام صادق ( عليه السلام ) : « قائم خروج نمي‌كند ، مگر آنكه پيش از او دوازده نفر از بنى هاشم خروج كنند كه همگى مردم را به سوى خود مي‌خوانند . » ( 1 ) كافى 1 / 238 و غيبت نعمانى / 151 از آن حضرت چنين روايت مي‌كنند : « دوازده پرچم مشتبه برافراشته خواهند شد كه از يكديگر قابل تشخيص نيستند ! مفضل گويد : من گريستم . امام ( عليه السلام ) فرمودند : اى ابا عبدالله ! چرا گريه مي‌كني ؟ عرضه داشتم : چرا گريه نكنم و حال آنكه شما مي‌فرماييد : دوازده پرچم كه از يكديگر قابل تمييز نيستند ، برافراشته خواهند شد ؟ [ در چنين وضعيتى ] ما چه كنيم ؟ امام ( عليه السلام ) به [ نور ] خورشيد كه داخل اتاق شده بود نگريسته فرمودند : اى ابا عبدالله ! اين خورشيد را مي‌بيني ؟ گفتم : آري ، فرمودند : به خدا سوگند امر [ امامت و حقّانيت ] ما از اين خورشيد روشن‌تر است . » الفتن 1 / 291 نقل مي‌كند : « سپس مهدى به طرف عراق مي‌رود . پيش از آن ، دوازده پرچم در كوفه برافراشته مي‌شود كه صاحبان آنها معروف هستند . مردى از فرزندان حسن يا حسين كه به پدرش دعوت مي‌كند ، در كوفه كشته مي‌شود . »