فرهنگ موضوعي احاديث امام مهدي ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 283

مذاهب را از روى زمين بر خواهد چيد ، و تنها دين خالص باقى خواهد ماند . دشمنان او كسانى هستند كه احكام او را مخالف احكام رهبران خود مي‌بينند ، ولى با ناخوشنودى و از ترس شمشير و غضب او ، و از سر طمع ، به حكم او در مي‌آيند . عموم مسلمانان بيش از خواص آنها از وجود او مسرورند . عارفان به خدا به جهت شناختى كه خدا از او به آنان مي‌دهد با او بيعت مي‌كنند . او مردانى الهى دارد كه دعوت او را اقامه مي‌كنند و او را يارى مي‌رسانند . آنان وزيرانى هستند كه بارهاى مملكت را به دوش مي‌كشند و او را در مأموريت الهى يارى مي‌كنند . عيسى بن مريم براى او در كنار مناره‌ى سفيدى كه در شرق دمشق است ، در حالى كه دو جامه‌ى زرد در بر دارد و بر دو فرشته تكيه داده است ، فرود مي‌آيد . از سر او مانند پيمانه‌اى كه فرو مي‌ريزد ، آب مي‌ريزد ، گويا از حمّام آمده است . مردم مي‌خواهند نماز عصر را بخوانند كه امام براى او از جاى خود كنار مي‌رود . پس او جلو آمده بر آنان به سنت محمد نماز مي‌گزارد . او صليب‌ها را در هم مي‌شكند و خوك‌ها را مي‌كشد . خداوند مهدى را پاك و مطهّر قبض روح مي‌كند . در زمان او سفيانى در كنار درختى در غوطه‌ى دمشق ( 1 ) كشته مي‌شود ، و لشكر او در بيابانى بين مدينه و مكه به زمين فرو مي‌روند . چنان كه تنها يك نفر از آنها باقى مي‌ماند كه از جهينه است . اين لشكر سه روز مدينه را براى خود مباح كرده بودند و بعد از آن به سمت مكه مي‌رفتند كه به اين بلا دچار مي‌شوند . هر كسى كه او را به همراهى با اين لشكر مجبور كرده بودند ، با همان نيتى كه داشته محشور مي‌شود . قرآن حاكم است و شمشير نابودگر ، لذا در روايتى وارد شده است : خداوند به وسيله‌ى سلطان آنچه را كه به وسيله‌ى قرآن اصلاح نكرده اصلاح مي‌نمايد . ألا إن ختم الأولياء شهيد وعين إمام العالمين فقيد هو السيد المهدي من آل أحمد هو الصارم الهندي حين يبيد هو الشمس يجلو كل غم وظلمة هو الوابل الوسمي حين يجود