سواره طواف كردن بنابر قول مشهور ، مكروه است ؛ 14 ليكن بدون عذر ، سواره سعى كردن جايز مىباشد ؛ هرچند پياده افضل است . هروله ( - - - ) هروله ) بر سواره نيز مستحب است ؛ بدين صورت كه در حدّ فاصل بين مناره و بازار عطاران ، مركبش را كمى تند براند . 15
مستحب است وقوف به عرفات ، ايستاده انجام شود و نشسته يا سواره وقوف كردن مكروه است . همچنين ايستاده دعا خواندن ، افضل از نشسته يا سواره خواندن است . 16
هنگامى كه حاجى در مسير منى به وادى محسّر مىرسد ، مستحب است به مقدار صد گام يا صد ذراع ( - - - ) ذراع ) يا تا گذر از آن ، با شتاب حركت كند و در صورت سواره بودن ، مركب خود را تندتر براند . 17
به قول برخى ، سواره رمى جمرات كردن ، افضل از پياده است . 18
جهاد : بنابر قول مشهور ، سواره از غنايم جنگى دو سهم دارد ؛ يكى به جهت خود و ديگرى به جهت مركبش . از برخى قدما براى سواره سه سهم نقل شده است . 19
صلح : در صورت اختلاف فرد سوار بر مركب با در دست دارندهء افسار آن در مالكيت مركب ، بدون داشتن بيّنه ( - - - ) بيّنه ) در اينكه به نفع سواره حكم مىشود يا آنكه هر دو يكسان در ملكيت آن شريك خواهند بود ، اختلاف است . 20
عاريه : هرگاه فرد سوار بر مركب مدعى عاريه گرفتن و مالك ، مدعى اجاره دادن آن باشد ، در اينكه قول سواره با قسم مقدم بر قول مالك است يا عكس آن ، اختلاف است . بنابر قول دوم ، با قسم خوردن مالك ، اجرة المثل ( - - - ) اجرت ) بر عهدهء سواره ثابت مىشود . البته اين در فرضى است كه اختلاف پس از استفاده از مركب توسط سواره پديد آيد ؛ و گرنه در صورت بروز آن پس از عقد و قبل از استفاده ، قول سواره مقدم خواهد بود . 21
نذر : كسى كه نذر كرده پياده حج بگزارد ، ليكن بدون عذر سواره گزارده ، در صورتى كه نذرش معين و مقيد به آن سال نباشد بايد حج را اعاده كند .
فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بيت (ع) (فارسى) — صفحة 545
مساهمون: موسسه دائرة المعارف فقه اسلامى بر مذهب اهل بيت ( ع )
ص٥٤٥