سازشكارى
سازشكارى عمل سازشكار ، اهل سازش بودن .
سازشكارى عبارت است از سازش و مدارا كردن با دشمنان و مخالفان به جهت رهايى از خطر يا بيم از دست دادن منافع . به فرد دارندهء اين صفت « سازشكار » گويند . تفاوت سازشكارى كه از آن به « مُداهنه » تعبير مىشود با مدارا ( - - - ) مدارا ) آن است كه مدارا به نرمى و مهربانى رفتار كردن با رويكرد رعايت ناتوانى و كم ظرفيتى طرف است . بنابر اين ، منشأ آن ضعف قابليت ، تحمل و خِرد مدارا شونده است ؛ از اين رو ، مدارا برآيند عقل مىباشد كه فرد خردمند آن را به كار مىبندد ؛ در حالى كه خاستگاه سازشكارى جلب منافع دنيوى يا بيم به خطر افتادن موقعيت اجتماعى سازشكار است . با اين بيان ، تفاوت سازشكارى با تقيّه ( - - - ) تقيّه ) نيز آشكار مىشود ؛ زيرا تقيّه يعنى پنهان كردن اعتقادات خود و ابراز همسويى با دشمن با هدف دفع زيان و شرّ او ، نه جلب منافع دنيوى يا ترس از دست دادن موقعيّت .
از احكام عنوان ياد شده در برخى كتب فقهى سخن گفتهاند .
حكم تكليفى : مداهنه به معناى نزديك شدن به ستمگران و تبه كاران و اظهار دوستى با آنان و كرنش در برابر ايشان ، هرچند در قالب تمجيد و ستايش كردن ، به جهت رسيدن به منافع دنيوى يا حفظ موقعيت اجتماعى ، حرام است ، بلكه از گناهان بزرگ به شمار مىرود ؛ ليكن مداهنه براى دفع ضرر و شرّ آنان جايز مىباشد . 1
1 . القواعد و الفوائد 2 / 155 ؛ الأقطاب الفقهية / 98 .
ساعت
ساعت مقدارى از زمان .
مراد از ساعتى كه در مفهوم زمان به كار مىرود يكى از دو معناى ذيل است .
1 . ساعت عرفى : مراد بخشى كوتاه از زمان است كه در عرف ، بويژه پيش از اختراع ساعتِ متداول امروزه ، رواج داشت ، مثل آنكه گفته مىشد : ساعتى صبر كن يا ساعتى نزد من بمان .