از آيهء دوم ، جواز هر گونه لذّت بردن جنسى از زوجه و كنيز - مگر موارد استثنا مانند نزديكى در حال حيض ( - - ) حيض ) كه حرام است - استفاده شده است ( - - ) استمتاع ) .
به قول مشهور - كه نزديكى با كنيز حاملهء خريدارى شده را جايز نمىدانند - آيهء ياد شده با آيهء اولات الاحمال ( - - ) آيهء حمل ) تخصيص خورده است .
البته در اين كه مدّت عدم جواز تا چهار ماه و ده روز ، از زمان حاملگى است و پس از آن تا پيش از زايمان كراهت دارد يا اين كه جايز نمىباشد ، اختلاف است .
قول نخست ، به مشهور منسوب است . « 4 »
از عطف جملهء « ما ملكت » بر « ازواجهم » با واژهء « أو » ، عدم امكان جمع ميان ملكيّت و زوجيّت استفاده شده است . از اين رو ، يك زن نمىتواند هم كنيز مرد باشد و هم همسر او . « 5 »
آيهء مهاجرت
آيهء مهاجرت : آيهء 72 سورهء انفال .
ارث بردن در زمان جاهليّت و نيز صدر اسلام تنها بر اساس سوگند خوردن دو نفر بر يارى و ضمانت جنايت ديگرى بوده است و آيهء 33 سورهء نساء بر آن دلالت دارد ( - - ) ولاء ) . سپس اين انحصار با آيهء
« إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ . . . »
نسخ شد و ارث بردن بر اساس مسلمان شدن و هجرت از مكّه مقرّر گرديد . در نتيجه ، مهاجران از انصار و انصار از مهاجران و نيز مهاجران از يكديگر بدون داشتن پيوند نسبى يا سببى ارث مىبردند . با نزول آيهء ارحام يعنى آيهء 75 همين سوره ، اين حكم نسخ و ارث بردن بر مبناى خويشاوندى مقرّر شد « 1 » ( - - ) ارث ) .
آيهء ميراث
آيهء ميراث [ - آيهء حجب ] : آيهء 11 سورهء نساء .
به آيهء
« يُوصِيكُمُ اللَّهُ فِي أَوْلادِكُمْ لِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ الْأُنْثَيَيْنِ . . . »
بر وجوب ارث و نيز
هامش
( 4 ) الحدائق الناضرة 19 / 443 - 448 و جواهر الكلام 24 / 211 - 217 .
( 5 ) الحدائق الناضرة 23 / 199 .
1 المبسوط 4 / 67 و جواهر الكلام 39 / 255 .