و استوارى بود .
خليلى گويد : او حافظ و مورد اعتماد بود .
ذهبى گويد : محمّد بن عبداللَّه حضرمى ، استاد ، حافظ ، راستگو و حديثشناس كوفه بود .
البته دربارهء ديگر راويان به گونهاى كه صحّت سند و حجيّتِ آن را اثبات كند ، سخن خواهيم گفت .
روايت طبرى
رواياتى كه ابن جرير طبرى به عنوان دليل بر شأن نزول آيهء مودّت دربارهء اهل بيت عليهم السلام نقل كرد ، چهار روايت بود كه جز روايت دوم ، اشكالى از ديگر روايات گرفته نشده است .
سند روايت دوم چنين است :
ابوكريب ، از مالك بن اسماعيل ، از عبدالسلام ، از يزيد بن ابى زياد ، از مقسم ، از ابن عباس . . . .
ابن كثير مىنويسد : همين طور ابن ابى حاتم از على بن الحسين ، از عبدالمؤمن بن على ، از عبدالسلام ، از يزيد بن ابى زياد - كه از نظر نقل روايت ، ضعيف است - سندى نظير و يا نزديك به آن را روايت كرده است .
شوكانى نيز از ابن كثير پيروى كرده ؛ آن جا كه پس از نقل اين