3 . چرا آيه نفرمود : « إلّا المودّة للقربى » ؟
اين شبهه را دهلوى و ابن تيميّه مطرح كردهاند . جالب اين كه چنين شبههاى از شخصى همچون دهلوى بعيد نيست ؛ ولى از شخصى هم چون ابن تيميّه كه ادّعاى فهم زبان عربى دارد ، عجيب و شگفتآور است و اى كاش او در اين باره به سخنان متخصّصان در فن زبان عربى مراجعه مىكرد .
زمخشرى در الكشّاف مىنويسد :
در اين آيه جايز است كه استثنا متصل باشد ؛ به اين معنا كه « لا اسألكم أجراً إلّاهذا وهو أن تودّوا أهل قرابتي ؛ من در مقابل رسالت خويش هيچ پاداشى از شما نمىخواهم مگر اين كه خويشان مرا دوست بداريد » .
در واقع اين اجر و پاداشى نيست ، زيرا كه خويشان او همان خويشان مردم نيز هستند ؛ از اين رو صله و مهرورزى به آنها در مروّت و جوانمردى لازم است .
از طرفى ، استثنا مىتواند منقطع هم باشد ؛ به اين معنا كه « لا أسألكم أجراً قطّ ولكنّني أسألكم أن تودّوا قرابتي الّذين هم قرابتكم ولا تؤذوهم ؛ من از شما درخواست هيچ اجر و پاداشى نمىكنم ، ولى از شما مىخواهم خويشان مرا كه خويشان شما نيز هستند ، دوست