و درخواست كسانى را كه ايمان آورده و كارهاى شايسته انجام دادهاند ، اجابت مىكند و از فضل و احسانش بر آنان مىافزايد و براى كافران عذابى سخت خواهد بود .
همان گونه كه ملاحظه مىشود ، آيه مودّت پس از « ذلِكَ الَّذي يُبَشِّرُ اللَّهُ عِبادَهُ الَّذينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ » آمده است .
شايد كسى بگويد : پس از آيه مودّت ، اين گونه آمده است : « أَمْ يَقُولُونَ افْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِبًا » .
در پاسخ وى مىگوييم : منظور از اين افراد ، مشركان نيستند ، بلكه منظور كسانى هستند كه به ظاهر مسلمان و در باطن منافق هستند .
بيانگر اين معنا گفتار بعدى خداوند متعال است كه مىفرمايد :
« وَهُوَ الَّذي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَيَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ وَيَعْلَمُ ما تَفْعَلُونَ » .
بنابراين ، مخاطب آيه مشركان نيستند ؛ زيرا كه واژه « توبه » در قرآن كريم جز درباره مسلمانان معصيتكار ، به كار نرفته است .
اگر كسى بپرسد كه آيا در مكه منافقان نيز در شمار مسلمانان بودهاند ؟
در پاسخ وى مىگوييم : آرى ! در اين زمينه به گفتار پژوهشگران
مهرورزى به اهل بيت (ع) از ديدگاه قرآن و سنت (فارسى) — صفحة 120
مساهمون: السيد علي الحسيني الميلاني
ص١٢٠